Czakry (Ćakramy) - Ośrodki Ognistych Energii

Muladhara Ćakram | Swadhisztana Ćakram | Manipuraka Ćakram | Anahata Ćakram | Viśudddha Ćakram | Adźńa Ćakram | Sahasrara Ćakram

MULADHARA ĆAKRAM

Krąg Zbiornika Podstawy, jak można przełożyć tytuł, otwiera nam pracę z Lotosami, z ośrodkami świadomości, poczynając od samego dołu tułowia, od miejsca pośrodku, pomiędzy łonem a kością ogonową. Mula – oznacza Korzeń, Podstawę lub Spód, stąd nazwa odnosi się do dolnej partii ciała, która w pozycji siedzącej, na ziemi jest spodnią i przypomina miejsce, gdzie z pnia drzewa w głąb ziemi zapuszczane są korzenie. Wibracyjnie słowo Mula oznacza pracę rozpuszczenia i wysubtelnienia wszelkich trucizn i zanieczyszczeń materialnej świadomości. Adhara to naczynie, zbiornik, oczywiście czara energii, a tą właściwą czarą jest umiejscawiana w tym Lotosie, tak zwana Swajambhu Lińga, która jest zbiornikiem energii zasilającej jaźń, dającą siłę psychiczną, a także przechowującą pamięć pozaświadomych wzorców zachowań. Adhara Ziemi, zbiornik energii podstawowej, ziemnej, opisywany jest jako piękny kwiat lotosu o czterech płatkach, a ściślej o czterech kanałach energetycznych, które z tego zbiornika energii świadomości wypływają, a poświatą czy aurą czterech płatków lotosu są symbolizowane!

Wibracja liczby cztery, czwórki i symbol żółtego kwadratu energii ziemnej warte są przemyślenia, gdyż pracują w związku z tym ośrodkiem energetycznym. Ćakram jak się prawidłowo zapisuje w transkrypcji naukowej tę nazwę, literalnie oznacza Krąg lub Okrąg, a tu chodzi i o kulisty kształt całego ośrodka i o to, że oczyszczony i rozbudzony obszar daje krąg rozwoju duchowego, pierwszy i bardzo podstawowy, od którego rozpoczynają wszyscy Pielgrzymi Drogi.

Żywioł ziemi rysowany polem kwadratu zabarwionym na żółto jak blask świeżo wykopanej, żółtej ziemi, piasku, przypomina nam jak energizować i rozwijać ten ośrodek w jego bardzo istotnym aspekcie. W systemie pracy z elementarnymi żywiołami, napełniamy ośrodek żółtą barwą, siedzimy na kwadratowym, żółtym dywaniku w czasie modlitw i medytacji, chodzimy boso po żółtym, świeżo wykopanym piasku, jako dzieci bawimy się w piaskownicy o kształcie kwadratu, ze świeżą, czystą, żółtą ziemią! Mieszkamy też w pokojach o podstawie wyznaczonej dokładnie przez kwadrat, a podłogę malujemy sobie na kolor żółty, ziemisty. Mieszkanie w komnacie o kształcie kwadratowego sześcianu szczególnie dobrze wzmaga oczyszczanie i pracę tego ośrodka, ale w wystroju wnętrz i odzieży należy unikać kolorów brudnych, czyli czarnych, ciemnych, brunatnych, brązowych i szarości, gdyż ich oddziaływanie zanieczyszcza aurę i zakłóca pracę Ćakramów.

Żywioł ziemi symbolizuje sylaba LA recytowana z unosowionym, dźwięcznie wibrującym „M” na końcu, czyli razem LAM, gdzie mocno i intensywnie wibrujemy samogłoskę „L”, dźwięk ziemi, jako elementu przyrody, żywiołu, czyli Tattwy! Wibrowanie sylaby nasiennej LAM jest podstawą do pracy nad rozwojem ośrodka, a dźwięk musi być dobywany głęboko z dołu tułowia, co wymaga pewnej wprawy i fachowego instruktażu. Bez pracy z dźwiękiem, bez wibrowania sylaby nasiennej i rozwijającej ośrodek, czyli dźwięku L, LA, LAM, żaden rozwój Korzennego Zbiornika nie jest możliwy w istotny sposób! Wibrowanie głosem i kontemplowanie sylaby, dźwięku LAM rozwija magnetyzm pozwalający na przyciąganie wszystkiego tego, co potrzebujemy w materialnym świecie, pomaga w dążeniach do wzrostu, tak materialnego, jak duchowego bogactwa człowieka.

Zmysł Węchu ma siedzibę w tym ośrodku i w miarę praktyki rozwijania Mulādhara Ćakra, człowiek przechodzi rozmaite zjawiska związane ze zwiększeniem wrażliwości na wszelkie zapachy. Nos jako organ węchowy mocno związany jest z czteropłatkowym lotosem u podstawy tułowia i w czasie wąchania należy skupiać świadomość w obszarze miednicy i krocza, pomiędzy odbytem, ogonem, a zewnętrznym narządem płciowym, łonem! Sylaba LA odziaływuje na zmysł powonienia i może być pomocna w terapii zaburzeń węchowych, oraz w dolegliwościach organu powonienia, czyli nosa!

Cztery podstawowe, życiowe, zwierzęce aktywności, wypływają z ośrodka korzeniowego, a są to pragnienia i potrzeby nieomal instynktowne, związane z człowieczym bytem, jak pożywianie, spanie, seks i przeżycie (walka o przetrwanie i zdobywanie bogactw). Każda z tych sfer musi być oczyszczona i wysublimowana, a w odżywianiu i spaniu należy zachować zdrowy umiar, podobnie jak w aktywności seksualnej oraz w zdobywaniu bogactw materialnych i pozycji w świecie. Wszelki prymitywizm i chaos w tych czterech aspektach jest niewskazany. Brak kontroli nad swoim odżywianiem, tak jego jakością jak i ilością prowadzi do rozlicznych dolegliwości, dobrze jest jeść zdrowe, jarskie jedzenie i pić czystą, źródlaną wodę, a od czasu do czasu przestrzegać postu przez wstrzymanie się od przyjmowania wszelkich pokarmów, chociaż przez parę dni, przez liczbę płatków ćakramu!

Głębokie, dolnobrzuszne oddychanie z lekkim ściskaniem zwieracza odbytu przy wdechu i rozluźnianiem podczas wydechu pomaga w oczyszczaniu i sublimacji, wysubtelnieniu tego podstawowego poziomu świadomości, zachowań i energii. Praca fizyczna na granicy wytrzymałości fizycznej, mocny trening energetycznych sztuk walki (Kalarpayat) czy ćwiczeń Hatha Yogi jest bardzo polecany, podobnie jak długie marsze i górskie wspinaczki, praca w ziemi, w lesie czy ogrodzie w sposób oczywisty, bo w związku z żywiołem ziemi.

Ādhara to ośrodek przetrwania, ośrodek instynktu życia, zachowania życia, obrony i ochrony życia, a czysta i silna energia tego czteropłatkowego lotosu uniemożliwia samobójstwo, uniemożliwia też zabójstwa, z wyjątkiem obrony własnej, gdy nie ma innego ratunku dla nas samych lub naszych bliskich! Gdy element ziemi dobrze pracuje, osoba jest zintegrowana, ma dobre poczucie stabilności, silne poczucie osobistego bezpieczeństwa i mocne oparcie w sobie samej, jest dojrzała, zaradna i samodzielna w podstawowych sprawach życiowych. Osoby zaabsorbowane nadmiernie życiem seksualnym, lub w drugą stronę, unikające życia seksualnego, to jednostki patologiczne, z zanieczyszczonym i chorym ośrodkiem. Podobnie wynaturzenia typu skrajna bieda lub chorobliwa pogoń za bogactwem albo nadmierne zaabsorbowanie odżywianiem czy skrajności w ilości snu, to wszystko patologie związane z ośrodkiem korzeniowym, z Mulādharą!

Spokojne spacery wśród przyrody, w rytmie czterech kroków wdech i w rytmie czterech kroków wydech, pozwalają na zrównoważenie i wysublimowanie ośrodka i jego funkcji. W szczególności należy oczyścić i uwolnić się od czterech zasadniczych zakłóceń, negatywności, jakie płyną z nieoczyszczonego, zabrudzonego ośrodka Mulā, a są to tak zwane cztery Wrttis! Odpowiadają czterem energiom związanym z kanałami czy strumieniami energii, łączącymi ośrodek podstawy tułowia z ośrodkiem korony ponad głową. Pierwszą szkodliwą Wrtti jest wszelka niepewność, chwiejność, zwątpienie, powątpiewanie. Drugą negatywnością jest wszelki strach, lęk, obawa, fobia lękowa czy niepokój. Trzecia Wrtti to pomieszanie pojęć, słów i zdarzeń, złe interpretacje i oceny o obrazie paranoi, obłędu czy pieniactwa. Czwarta Wrtti podlegająca uwolnieniu i oczyszczeniu to lęk przed śmiercią, unicestwieniem, końcem świata, zagładą, lub pociąg do śmierci! Jeśli są nawet małe ślady tych zanieczyszczeń, to znaczy, że trzeba podjąć środki zaradcze, gdyż kwiat lotosu nie pracuje jako energetyczny organ Duszy, Jaźni, czyli Duchowego Ciała w sposób właściwy. Najlepiej eliminować Wrttis w wymienionej kolejności, od pierwszej.

Cztery płatki Kwiatu Lotosu Podstawy, to w kolejności od recytacji oczyszczających: WAM, ŚAM, SZAM, SAM, a patrząc z góry na lotos przy ziemi, jest to kierunek zegarowy. Kolejność ta oczyszcza z czterech Wrttis, reguluje i równoważy cztery procesy życiowe, a także daje wzrost ogólnej, życiowej harmonii i rytm życia w biegu zdarzeń, także harmonię z kolejnymi porami roku. Pierwszy płatek, Wam, jest biały i światło białe, jasne, słoneczne, bywa używane jako pierwszy kolor czyszczący i wzmacniający Lotos. Drugi płatek, Śam jest żółtawy, a to w związku z pracą nad istotnym elementem ziemi. Trzeci płatek, Szam, jest czerwony, a związana z tym głębsza praca dotyczy potężnej, ogniowej sfery Kuńdalinî! Czwarty płatek, Sam jest błękitnawy i związany z barwą zbiornika Lińga Śarira oraz widmowej powłoki energetycznej.

Każdy z płatków wyznacza nam jeden z czterech typów osobowości przeciętnego człowieka i jest w związku z żywiołem elementalnym. Obraz, symbol do pracy z Kuńdalinî to Ogniowy Trójkąt wewnątrz ziemnego kwadratu i sylaba KLÎM (Klîng), bardzo wibrującą, z długim „î”, która pomaga kontrolować wszelkie pozaświadome pragnienia, uwalnia od chorobliwych pożądań i wzmaga witalność! Spirala Kuńda – Mocy Wiary i Ufności liczy 3 i ½ zwoju pokazując, że istnieją 3 ½ cykle pracy z rozwojem Mocy Ducha Człowieczego. W środku Trójkąta Ognia Kuńdalinî ma początek centralny kanał energii, Suszumńa (Oś Tao), który biegnie od dołu tułowia, aż po szczyt głowy i do Lotosu Potrójnej Korony ponad ludzką głową. W związku z Mulādharą, pracuje się nad rozwojem i wzmocnieniem tego zasadniczego, centralnego kanału oraz systemu Wadźra, czyli czterech towarzyszących strumieni energii, które kontrolują między innymi Serce, Jelito Cienkie, Układ Łonowo-Krążeniowy i System Potrójnego Ogrzewacza (Trîdośa).

Każdy płatek lotosu Mulā symbolizuje jeden z czterech rodzajów Szczęścia, Ānandam, jakie przeżywać głębiej może oczyszczony na tym pierwszym stopniu, czy kręgu świadomości, człowiek. Słoń w symbolice ukazuje wielki potencjał dla rozwoju nieprawdopodobnej siły i mocy, a symbol Pioruna (Vajra) w ręku Anioła Indra zdolność do oddziaływania energią wewnętrzną poprzez skupienie i energizowanie się na wzór pioruna czy błyskawicy. Należy ćwiczyć dolnobrzuszne oddychanie i skupienie na sylabie Lam oraz pracować z odpowiednimi kolorami na różnych etapach pracy nad ośrodkiem, a są cztery fazy pracy i rozwoju niczym cztery pory roku lub cykl czterolecia!

Kuńdalini śpi jak się symbolicznie powiada w zbiorniku u dołu tułowia, a jest to potencjał wielu zdolności i twórczych możliwości, jakie się pojawiają, gdy człowiek czerpie z pozaświadomych sfer! Kuńda to naczynie na ofiarny ogień, gdzie czysta ofiara pokarmowa jest rytualnie spalana, a to oznacza, że do budzenia Mocy Ducha potrzebna jest odpowiednia dieta ożywiająca i karmiąca wewnętrzny ogień. KUŃ to Wiara, Ufność, Zaufanie, Wiara pojęta jako Moc Ufności, a nie jako czcze wierzenie czy naiwność. Kuńda to naczynie poświęcenia dla Wiary, a Kuńdala to Zwój Mocy, Krąg Wiary i Ufności. Pokazuje to sposób podążania Ścieżką Ducha, z Ufnością, Wiarą, poprzez kolejne coraz bardziej duchowe Kręgi Spirali Wtajemniczenia.

Brahman w postaci z czterema twarzami w cztery strony świata to symbol Twórczego Wszechducha, który wszystko przenika, a którego istotą jest Miłosierdzie. Gayatri jako Bogini, Matka Ziemia, otwiera dla harmonii i kontaktu z całym Życiem Przyrody, z planetą jako całością! U dołu ośrodka Mulādhara jest węzeł Kańda, w którym spotyka się 12 Meridianów w obiegu wewnątrz ciała, a są one powiązane ze zbiornikiem Swajambhu Linga, który otwiera człowiekowi bramy subtelnego świata energii i podróżowania w czterech eterycznych podprzestrzeniach czy równoległych światach, subtelnych planach Ziemi. Lotos podstawy odpowiada i za doświadczenie eterycznej eksterioryzacji i za leczenie stałych, twardych struktur organizmu, jak kości, zęby, paznokcie, rogówki, mięśnie, a także za fizyczną stronę funkcjonowania organów płci!

Błogosławieni, którzy pracują nad rozwojem lotosu o czterech płatkach i zbiornikiem jego energii! Błogosławieni mocą Anioła Ziemi!

OM LAM NAMAH!

Do góry

SWĀDHISZTHĀNA ĆAKRAM

Drugi Lotos, osadzony jest w podbrzuszu, pomiędzy pępkiem a kością łonową, ponad pęcherzem, a pomiędzy nerkami, gdyż zawiaduje energią wodną i płynami organizmu. Na powierzchni brzucha, pod pępkiem oraz z tyłu na kręgosłupie, są akupresurowe punkty, obszary pomagające stymulować system płynów w organizmie, kontrolowany przez Drugi Lotos! Swādhiszthana to Lotos o sześciu płatkach, to jest sześciu wibracjach dźwięku, sześciu subtelnych kanałach energii, która zasila podświadomą ludzką Jaźń, Ego, mające siedzibę właśnie w Kwiecie Lotosu! Swāh oznacza Jaźń, Ego, Podświadomość, a Dhi oznacza Światło, Blask, Jasność. Swādhi to Jaźni Światło, zaś SHTHANA, w pisowni spolszczonej Szthana, to Siedziba, Miejsce. Swādhiszthana to dosłownie „Siedziba Światła Jaźni”, a nazwa ta wskazuje, że w związku z tym Lotosem skupiamy się w Świetle Własnej Jaźni, poszukujemy Światło Prawdziwej Natury. Skupienie w podbrzuszu, w ośrodku energii pod pępkiem oraz płynięcie, dążenie do Światła, odsłanianie Światła Własnej Jaźni czy skupienie w punkcie Światła i dążenie do Oświecenia jest podstawowym procesem praktyki na tym poziomie rozwoju.

Słowo Mocy, Mantram tego Lotosu to sylaba WAM ożywiająca i kontrolująca żywioł elementu Wody, a ludzie urodzeni w żywiole wodnym (Ryby, Raki, Niedźwiadki) często spontanicznie skupiają się w tym Lotosie. Wdychamy sylabę OM, a wydychamy myśląc sylabę WAM, to bardzo prosta mentalna praktyka ożywiania i oczyszczania Lotosu Podświadomości, jaką wykonuje się w rytmie oddychania! Można też po prostu wdychać myśląc sylabę WAM oraz wydychać sylabę WAM, aby oczyszczać WARI-PITHAM, czyli Siedzibę Wody, Lotos Wody swego Wewnętrznego Ciała Duszy. Powtarzanie frazy OM WAM NAMAH też należy do podstawowych, recytacyjnych praktyk oczyszczających, stosowanych we wszystkich autentycznych szkołach duchowego rozwoju. Swadhiszthana to Lotos zwany Sercem Podświadomości albo instynktownym Sercem Brzucha.

Półksiężyc albo Sierp Księżyca jest znakiem, symbolem tego energetycznego, astralnego czy emocjonalnego ośrodka, a przecież wiadomo, że Księżyc wpływa na Wody całej planety i na wody całego organizmu, każdej żywej istoty! Żywioł Wodny i związany z nim zmysł smaku, tak kulinarnego jak i estetycznego mają siedzibę w Lotosie Podpępkowym o sześciu płatkach, które symbolizują sześć faz przemiany, sześć wyraźnie odmiennych etapów rozwoju człowieka, który dociera w końcu do Centrum Jaźni, poznając Prawdziwego Siebie jako Wewnętrzne Światło Duszy Jaźni. Światło Jaźni, Dhi w Lotosie Swadhiszthana jest ostatecznie Światłem Jasnym, Białym, Kremowo-białym, jak blask słońca, stąd ciepłe, kremowo-białe światło jest najpopularniejszym znanym tematem pracy i metodą oczyszczania, przedmiotem dążenia ludzi skupionych, skoncentrowanych, osadzonych swą świadomością w Lotosie Wody!

Swādhiszthana to ośrodek zmysłowości i namiętności, ośrodek seksualności, przyjemności i zadowolenia seksualnego, ośrodek osiągania erotycznych rozkoszy. Stąd duchowość związana z tym ośrodkiem jest często przemieszana z wątkami erotycznymi, które albo idą w kierunku hiperseksualizmu, albo w kierunku celibatu i ascezy seksualnej. Błąd typowy, sataniczny, to przeciwstawianie seksualności i erotyzmu życiu duchowemu i oświeceniu, a taki rozdział nie powinien mieć miejsca, gdyż osoby negujące i odrzucające własną seksualność, zamiast duchowego światła Oświecenia osiągną jedynie rozdwojenie jaźni, to jest schizofrenię, z którą będą się odradzać w kolejnych wcieleniach.

Dobry smak, estetyzm erotyczny polega na wymianie i akceptacji własnej seksualności, która w miarę podróży duchowej wysubtelnia się i uwzniośla. Żaden konflikt pomiędzy prowadzeniem życia seksualnego, a dążeniami duchowymi nie powinien mieć miejsca, gdyż jest tylko oznaką psychoseksualnej choroby, schizofrenii. Kontrola ekspresji seksualnej musi opierać się na akceptacji i wysubtelnianiu życia erotycznego, a nie może mieć postaci tłumienia i wypierania potrzeb, budowania kompleksów winy, gdyż to powoduje powstawanie patologii takich jak pedofilia, sadomasochizm, transwestytyzm, awersje do płci przeciwnej, pederastię, i tak zdeformowane osoby odradzają się w kolejnych życiach nie mogąc osiągnąć Światła Duszy, Centrum Własnej Pierwotnej Jaźni.

Wibruj często wibrację WAM, myśl często wibrację WAM, skupiając się w biało-kremowym blasku Jaźni, a proces rozwoju nabierze dynamiki i staniesz się osobą panującą nad podświadomą, astralną sferą księżycową. Ośrodek Podświadomości odpowiada za rozliczne zjawiska psychiczne, astralne i emocjonalne, w które nie należy się angażować, a traktować jako mało istotne i uparcie dążyć do odkrycia boskiego Światła Duszy.

Sześć WRTTI – Negatywności trzeba oczyszczać i sublimować, a są to wszelkie słabości, braki w empatii (współczuciu), niszczycielstwo, złudzenia i iluzje, pogarda oraz podejrzliwość! Takie stany emocjonalne i cechy charakteru trzeba usunąć, a radosną seksualność męsko-damską pozostawić w spokoju i kultywować z umiarem i w radości. Sześć płatków tworzy dwa biegunowe trójkąty sił męskości i żeńskości, dzięki którym ludzie tworzą trwałe czy długotrwałe więzi miłosne, erotyczno–miłosne pełne rozkoszy, szczęścia i satysfakcji. Wiedza o tworzeniu związków miłości rodzi się w coraz bardziej oczyszczonym i rozwiniętym Lotosie Emocji, jakim jest serce podświadomości, Swādhiszthana! Jest to ośrodek naturalnej ekspresji emocji i pierwotnych uczuć, potrzeb niższej jaźni, ego, ośrodek życiowego doświadczenia i mądrości życia na wyższych etapach rozwoju.

Biegunowe, binarne pary zachowań i reakcji dualnego świata, takie jak pożądanie-tłumienie, pobudzanie-hamowanie, czy też dawanie-branie albo przyjemność-przykrość wynikają z natury Lotosu Podbrzusza, którego dwie podstawowe siły, to jest PRZYCIĄGANIE i ODPYCHANIE tworzą tego rodzaju biegunowe pary w różnych układach. Skupiamy się w Świetle Lotosu Jaźni w podbrzuszu i odpychamy, odsuwamy to, czego chcemy się pozbyć, wyzbyć, a przyciągamy to, co chcemy mieć. Z wydechem wyzbywamy się wad i negatywności, a w czasie wdechu przyciągamy to, co chcemy mieć, nabieramy tego, czym chcemy się stać i być!

Każdy z sześciu płatków lotosowego Wieńca uwalnia, oczyszcza jedną z sześciu Wrtti, skaz psyche, sześciu Negatywności emocjonalno-psychicznych ludzkiej jaźni. Oczyszczająco-uwalniający, sublimujący kierunek duchowej pracy, to recytowanie lub kontemplowanie wibracji płatków, energii w kolejności BAM, BHAM, MAM, YAM, RAM, LAM, co bardzo szybko, nawet w przeciągu kilku lat całkowicie uwalnia od wszystkich astralnych negatywności i zanieczyszczeń.

Woda jest esencją życia, a wodolecznictwo jedną z podstawowych terapii, szczególnie dla wszelkich zaburzeń życia emocjonalnego, erotycznego i zmysłowo-psychicznego. Psycho-odpały rodzą się z zanieczyszczeń Lotosu Swādhi, a stan totalnej HARMONII, ZROZUMIENIA i ZGODY leży w Centrum Jaźni, a to jest Siódmy Etap Transformacji Ego, Jaźni. WARUŃA, Anioł Wód, Oceanów, Anioł Strażnik Praw Kosmicznych i Zasad Sumienia oraz Magicznych Znaków Mocy czuwa nad rozwojem Lotosu Wody i Dobrego Smaku (Gustu, Estetyki). Wiszńu i Lakszmi to Anioły, które są Władcami nad astralną, emocjonalną przestrzenią, czwartym wymiarem, stanowiąc doskonałą parę żyjącą w Miłości, Harmonii i Dobrobycie. Wisznu jest symbolem Spełnienia Marzeń, a Śri Lakszmi jest nam Anielicą Obdarzania Dobrami, Anielicą Bogactwa i Dobrobytu.

Swādhi to Dom Światła Duszy, Jaźni, Dom uaktywnionej Kuńdalini Śakti (Mocy Wiary i Ufności). Mocą tego Lotosu jest Moc usuwania ciemności ignorancji, Moc rozpraszania mroków niewiedzy oraz Moc usuwania wrogów duchowości, tak wrogów i przeszkód wewnętrznych, jak i Moc pokonywania wrogów zewnętrznych! Integracja Jaźni, integracja podświadomości daje poczucie Pełni, poczucie cherubinowego hermafrodytyzmu, który bez przeszkód spełnia się w związku miłosnym kobiety i mężczyzny, ale życie w pojedynkę także doskonale znosi.

Barwa Żywiołu Wody często przybiera postać przejrzystego wodnego Światła z domieszką zieleni przyrody lub błękitu nieba, co daje zwykle kolor błękitno-zielonkawy, przejrzysty, szmaragdowy! Praca nad związkami miłosnymi często wymaga zabarwienia płatków Lotosu na kolor cynobrowy czy różowo-czerwonawy, a praca uduchowiania zabarwia je w kolorze pomarańczowym, oranżowym. Każdy płatek ma też jednak swoją własną, charakterystyczną barwę, szczególny kolor własny, jaki stabilizuje się dopiero w Siódmym Etapie, to jest w czasie pracy w Centrum Jaźni, na Oświeconym poziomie duchowego rozwoju Kwiatu Lotosu Swādhiszthanam.

Świadomość osadzona w tym sześciopłatkowym Lotosie tworzy Krąg, Ćakram ludzi, którzy dbają o dobry gust i smak, dbają o smak potraw tworząc duchową, wegetariańską sztukę kulinarną, ludzi, którzy dążą do Światła Duszy, Jaźni, szukając i odkrywając siebie jako Istotę Światła! Jaźń, duszę, kontemplujemy w postaci punktu czy kropli jaśniejącego, słonecznego światła, które oświeca księżycową, astralną naturę człowieka z góry! Krokodyl, Święty Krokodyl, zwierzę ziemno-wodne symbolizuje ego, jaźń podświadomą i niższą naturę człowieka. Sen jest tą wodną, astralną częścią życia człowieka, podczas gdy jawa, to czas, jaki Święty Krokodyl spędza na ziemi. Badanie snów, sfery wodnej, astralnej jest częścią duchowej pracy nad własnym rozwojem, podobni jak magia znaków i symboli oraz ich interpretacja, a raczej dogłębne zrozumienie i poszerzanie zrozumienia.

Jedność kobiety i mężczyzny, albo jedność matki i ojca jest wiodącym tematem, a mistyczne podejście do przeżywania miłości i pragnienie tworzenia związku miłosnego przeplata się z duchowymi dążeniami i aspiracjami ku oświeceniu! Biała, kremowo-biała, czysta sylaba dźwięku WAM (VAM), której główną graficzną częścią w Sanskrycie jest Okrąg, pokazuje cały kierunek i metody pracy nastawione na Światło, Czystość i Doskonałość oraz wewnętrzną Głębię Jaźni. Krąg Światła jest też wewnętrzną bramą do astralnego planu oraz bramą do świata wodnego, do sfery astralnych, podświadomych snów, marzeń i pragnień! Osiągnięcie Światła Jaźni, Duszy, Swādhi, oznacza pokonanie samego czy samej siebie, pokonanie Ego i całkowite Zwycięstwo nad własną, niższą naturą.

Niechaj Dobry Duch, Anioł Wody Chroni i Błogosławi Ciebie!

OM WAM NAMAH!

Do góry

MANIPURAKA ĆAKRAM

Praca rozwijania ośrodka świadomości zwanego lotosem nadpępkowym rozpoczyna się od wibrowania rdzennego dźwięku sylaby RAM oraz wizji pięknego kwiatu o dziesięciu płatkach. MANI oznacza Klejnot, Diament, a PURA oznacza Całość, Pełnię lub Ogród. Liczba 10 jest liczbą nadpępkowego ośrodka rozbudzenia świadomości, a ośrodek ten jest nazywany głową podświadomości lub mózgiem brzucha. Splot solarny ponad pępkiem to fizyczny organ będący wyrazem Manipura(ka), organ pozwalający na koordynowanie i scalenie całego systemu podświadomych czynności brzucha i jego narządów. Manipuraka bardzo wrażliwa jest na światło oraz ogień, bardzo wrażliwa na termikę, czyli poczucie zimna i gorąca! Przyczyny związane ze zmysłem wzroku związane są z tym ośrodkiem i od jego funkcjonowania w szczególności zależy siła i jakość wzroku. Osoby zogniskowane w tym ośrodku rozwoju są wzrokowcami i bardzo wrażliwe są na to, co widzą, bardzo polegają na zmyśle wzroku.

Negatywności blokujące 10 kanałów energii zwanych płatkami lotosu z powodu aury, jaką tworzą, mogą zaburzać i uszkadzać wzrok, a oczyszczony splot słoneczny to przenikliwe spojrzenie i widzenie prawdy poza słowami. Kult słońca, ognia i światła wypływa jako spontaniczna potrzeba u osób, u których lotos ten jest mocno aktywny, czysty i rozwinięty. Osoba z oczyszczonymi płatkami i wibrującą sylabą RAM uwielbia czas jasnego dnia, a szczególnie świt i poranek, gdy wschodzi słońce oraz wieczór, gdy słońce zachodzi i czuwanie przy ogniu. Osoby mocno osadzone w tym lotosie dziesięciu zasad muszą mieć naturalny ogień w miejscach swego przebywania i uwielbiają ogniowe rytuały, szczególnie takie jak Agnihotra, czy samo spokojne siedzenie, skupienie i rozmyślanie przy ogniskach, śpiewanie w kręgach przy żywym ogniu.

Pociąg do błyszczących w słońcu, naturalnych diamentów czy klejnotów, kryształów, cała magia klejnotów wraz z magią ognia i słońca, to cechy pokazujące, że świadomość podniosła się już do tego ośrodka i przejawia przez Ośrodek Klejnotu! Trójkąt czerwonawych, rozżarzonych węgli, wierzchołkiem skierowany do dołu, a podstawą do góry, zwany jest Trójkątem ogniowym, graficznym znakiem Zasady Ognia, Żywiołu, który symbolizuje też dźwięk „R” sylaby RA, RAM! Patrzenie w żar ogniska, kontemplowanie płomieni ogniska, wpatrywanie się w blask wschodzącego lub zachodzącego Słońca, to wszystko proste ćwiczenia i praktyki dla ośrodka Manipura.

Dziesięć Wrtti, Negatywności, z których trzeba oczyścić Manipuraka Ćakram dla dalszego rozwoju to: duchowa ignorancja, zdradliwość, zazdrość, wstydliwość, złudzenie (iluzoryczność), wstręt, strach, głupota, niezadowolenie i smutek. Widzimy te negatywności wyraźnie u ludzi nieoczyszczonych, którzy nie rozwinęli dobrze ośrodka splotu solarnego ponad pępkiem w pasie przepony czy nadbrzusza. Duchowa ignorancja to negowanie duchowej rzeczywistości, negowanie i ignorowanie subtelnych praw i zasad życia, jakie się ludziom naturalnie przypominają podczas kontemplacji ognia czy blasku słońca. Złudzenia, a raczej złudliwość, skłonność do popadania w zwiedzenia, iluzje i błędy oraz wypaczenia, fałsze, to brak czystości podświadomego umysłu, brak oczyszczenia Manipura. Człowiek naiwny, dający się zwodzić pozorom, niedostrzegający prawdy, to człowiek omotany przez zabrudzenia własnej psychiki, zakodowane ciemne i negatywne wzorce iluzji.

Osoba silnie strachliwa powinna usuwać strach z pomocą wibrowania sylaby RAM oraz wpatrywania się w ogień, bo tchórzliwość i strachliwość nie idzie w parze z człowieczeństwem. Środek ten to obszar rozwijania, poziom osiągania pełni Człowieczeństwa, stopień ludzkich odruchów humanitaryzmu. Ostatecznie na tym poziomie, iluzoryczne omamienia i tchórzostwo oraz ignorowanie wzniosłych prawd muszą zniknąć. Depresyjne stany smutku, beznadziei oraz niezadowolenia, załamania depresyjne, to wszystko odchodzi, jeśli ten lotos dziesięciopłatkowy jest oczyszczony i utrzymywany w czystości oraz rozwijany!

Lotos 10-ciu płatków to lotos budzenia świadomości dziesięciu kierunków, jak cztery strony świata, czyli północ, zachód, południe i wschód, zenit, nadir, centrum oraz teraźniejszość, przeszłość i przyszłość! Odczuwanie i uświadamianie tych stron czy kierunków przestrzeni i czasu bardzo pomaga w rozwoju świadomości na stopniu trzeciego lotosu, licząc od środka. Liczba 10 to liczba pełni i pustki, jedności i nicości, liczba, o której mówi się, że reprezentuje świadomość „wszystko albo nic”. Medytowanie nad znaczeniem głębszym liczby 10 także pomocne jest w rozwoju Ducha.

Jeśli Manipuraka jest oczyszczona i rozświetlona, osoba jest wolna od rywalizacji i współzawodnictwa, a skierowuje się ku pomaganiu innym, współczuciu i czynom miłosierdzia. Siła umysłu, zdolność osiągania myślą tego, co się chce zależy w istotny sposób od rozwinięcia mózgu brzucha i jego subtelnego, solarnego ośrodka dziesięciopłatkowego. Ośrodek ten zawiaduje procesami trawienia i przyswajania oraz spalania w całym organizmie, jest to ośrodek przemiany pokarmowej z pomocą żywiołu ogniowego, odpowiedzialnego za spalanie spożywanego pokarmu.

Sylaba RAM intonowana głęboko, przeponowo oraz oddech przeponowy, pogłębiony mogą zdziałać cuda w dziedzinie samoleczenia i uzdrawiania całego człowieka. Brudny splot solarny to złośliwa i niezdrowa rywalizacja, konkurencja, zwalczanie otoczenia, a szczególnie lepszych i mądrzejszych od siebie. Czysty ośrodek splotu solarnego to stanowczość i konsekwencja w dążeniu do celu, współdziałanie i zdolność organizowania wsparcia oraz pomocy w sposób natychmiastowy. Manipuraka to lotos, miejsce skupienia, czucia i myśli ulubiony przez Wojowników, ośrodek duchowego Rycerstwa, ośrodek rycerzy Szambalah. Potężna, ogniowa dynamika wzrostu budzi się z tego lotosu, a przemienne stany agresji i bierności, dominacji i uległości wyrównują się i neutralizują. Integracja płatków, energii tego lotosu duszy przejawia się dobrą adaptacją i łatwością do współdziałania w kliku czy kilkunastoosobowych zespołach, poczucie odpowiedzialności za grupę i wspólne cele.

Równomierne oddychanie przeponowe ze skupieniem w okolicy pomiędzy pępkiem a mostkiem polepsza zdrowie i zmniejsza zachorowalność, a ¼ Muhurty (12 minut) oddychania każdego ranka pozwala na zdrowe, witalne, silne i dynamiczne funkcjonowanie przez cały dzień. Leczniczo w medycynie ajurwedy stosuje się cztery sesje oddychania, siedząc prosto, po około pół godzinki (tj. ½ Muhurty, 24 min.) w czterech kolejnych sesjach. Polecają to wszyscy mędrcy, mistrzowie i uzdrowiciele całej Euro-Azji.

Dziesięć mistrzowskich stopni dan wzięło się z głębokiego i gruntownego rozwoju mocy płatków Lotosu Klejnotu w procesie kształcenia i rozwoju Mistrza – Wojownika. Nieustraszoność, męstwo, dzielność, poczucie zadowolenia, niezdolność do wstydu czy zazdrości, honor niezdolny do zdrady, to czysty Lotos Manipuraka, ożywiony ośrodek splotu słonecznego. Tak jak sylaba RA i nasienna mantra RAM jest wibracją korzenia, centrum lotosu, tak dziesięć sylab, dźwięków matrycy dźwiękowej od DA do FA (PHA) pomaga oczyścić kolejne płatki i spowodować prawdziwy rozkwit tego kwiatu lotosu. Jasna, czerwonawa barwa płomienia czy rozżarzonych węgli ogniska, czerwień wschodu lub zachodu słońca, to kolor ogniowej zasady, żywiołu wewnątrz tego lotosu. Kolor Agni Tattwam musi być jednak bardzo jasny, czysty, subtelny i świetlisty, a nie ciemny ani nie może być czerwień przybrudzona.

Wdychanie sylaby OM, a wydychanie sylaby RAM, mentalnie, w głębokim myślowo-czuciowym skupieniu pomaga ożywić umysł i rozszerzyć energię zasady żywiołu na otoczenie. Lato to sezon żywiołu ogniowego, podobnie jak miesiące znaków Barana, Lwa, Strzelca, kiedy żywioł ognia w tym lotosie bardziej pracuje. Ogień jest sercem pięciu żywiołów i w ogniu transformuje się skutecznie podświadomy umysł spalając dawne wzorce życia, myślenia i zachowań.

Recytowanie 10 sylab: DA, DHA, ŃA, TA, THA, DA, DHA, NA, PA, FA (PHA) to generalnie bardo dobra praktyka dla każdego, kto chciałby pracować nad rozwojem tego ośrodka, zwanego też ośrodkiem perfekcji, mistrzostwa, doskonałości, rycerskości i kapłaństwa ogniowego. Sanskryckie dźwięki rozpoczynające mandalę lotosu: DA, DHA wymawiane są słabo, delikatnie, a ŃA jest nieco miększe niż zwykłe polskie „N”, ale mniej niż polskie „Ń” w wymowie.

Siedzenie klęczne, pozycja Wadźra, Diament czy inaczej pozycja Rycerza lub Modlitwy to typowy siad jogiczny i praktyka dla wzmocnienia ośrodka solarnego. Prosta linia tułowia, proste ciało, żołądek, obszar splotu lekko wypchnięty do przodu, to zdrowy sposób siedzenia, stania i poruszania, gdyż załamywanie tułowia na linii przepony i dolnych żeber sprzyja energetycznym blokadom i niezdrowym uciskom nerwów sterujących brzuchem. Ognisty kolor pomarańczowy uważany jest za sprzyjający w leczeniu schorzeń związanych z przewodem pokarmowym, zaburzeniami trawienia i przyswajania oraz zmysłów, a bardziej żółty w leczeniu zaburzeń umysłu i mentalności, w uwalnianiu od nałogów, opętań i obsesji. Generalnie barwy ogniska i płomieni, czyli czerwonawe jasne, pomarańczowe i żółtawe, czerwonawo-złociste, to kolory leczące dla splotu solarnego i podległej mu sfery zdrowotnej.

Kiedy lotos jest bardziej w energii Słońca (RA), to jest bardziej żółtawy, a kiedy jest w energii ognia, miłości, to jest bardziej czerwonawy. Żywioł ogniowy jest żywiołem miłości, miłowania, miłości bezwarunkowej przejawiającej się przez życzliwość, współczucie, radość, entuzjazm, miłosierdzie i podobne miłosne właściwości. Brudny lotos Manipuraka to niezdolność do miłości i miłowania, co objawia się atakami zazdrości, zdradliwością, wstydliwością czy tchórzostwem, tj. opuszczaniem osób bliskich czy duchowych grup, gdy pojawiają się nawet niewielkie problemy czy trudności. Dążenie do jedności, pełni i doskonałości duchowej, mężne dążenie to objaw ożywienia świadomości Manipurakam!

Niech Agnidewa, Anioł Ognia Błogosławi Ciebie!

OM RAM NAMAH!

Do góry

ANĀHATA ĆAKRAM

Krąg Serca tworzą ludzie osadzeni w żywiole wiatru, powietrza, a jest to jakość mocno powiązana z ćwiczeniem mistrzostwa, oddechu, często zaabsorbowana osiągnięciem cudu lewitacji, gdyż zdolność ta przynależy do sfery ducha powietrznego. Czwarty Kwiat Lotosu zwany Ośrodkiem Serca liczy dwanaście płatków powiązanych z meridianami jak i ze znakami zodiaku, ezoteryczną, wedyjską astrologią, a jego centralnym, ożywczym dźwiękiem, wibracją dającą falę, czy nastrój ludzi Serca jest sylaba Yam, wymawiana z wibrującym, unosowionym dźwiękiem „M” na końcu, jak zawsze w mantramach sylabicznych zakończonych tym specyficznym dźwiękiem.

Krąg Serca wyznacza dwanaście etapów rozwoju i budzenia się Duszy, Jaźni (Atmana), a jest to czas dwunastu wcieleń, w jakich osoba zdeterminowana rozpoczyna poszukiwania i stopniowo staje się z powrotem istotą anielską, duchową, boską. Oświecenie na linii Serca to dwanaście gruntownych przemian wtajemniczających, a także jowiszowy cykl dwunastu lat podstawowej, nauki, praktyki i służby pod opieką starszego brata ludzkości, jakim jest doświadczony Mistrz, Śri Guruh, święty przewodnik duchowy! Ścieżka Serca to zawsze Ścieżka z Przewodnikiem, z Mistrzem Duchowym, bez którego nie jest możliwe głębsze wtajemniczenie Duszy, Przebudzenie Ātmana, zjednoczenie z Duszą Wszechświata.

Ścieżka Rshi (Rishi, Ryszi) czy Sufi opisywana jest w kategoriach symboliki Lotosu Serca o dwunastu płatkach kwiatu i tyleż stopniach czy etapach realnego Wtajemniczenia. Numerologiczna wibracja liczby 12 jest wibracją symboliczną Serca, które zawsze jest otwarte dla innych i stabilne w cnotach, które dobierane są właściwie Trójkami, podobnie jak Święte Trójce Bóstw i Bogiń Nieba w panteonach wielu istniejących religii i szkół duchowych! Rozwój Lotosu Serca kojarzy się szczególnie z Radźa Jogą (Raaja Yoga), Laja Jogą oraz z Sufi Tariqat, czyli z suficką drogą duchowego rozwoju, realizacji i oświecenia!

Powiada się od starożytności, że ludzie serca stanowią szczyt piramidki opartej na trójkątach w każdym społeczeństwie, stanowiąc w ten sposób około 1/16 społeczności, co daje w skali planety, licząc od 6,3 mld ogółu ludzkości, jakieś 390-400 mln ludzi rozrzuconych po całym świecie. Ludzie serca są zwykle zaangażowani w rozmaite duchowe wspólnoty, ruchy i organizacje, pracując dla dobra innych w odpowiednich klasach wewnętrznego wtajemniczenia. Serce jest prawdziwym naczyniem Wielkiego Wtajemniczenia Duszy. Znaki zodiaku czy domy w astrologii ezoterycznej słusznie kojarzone są z kolejnymi płatkami Lotosu Serca!

Ośrodek Serca na środku piersi to siedziba żywiołu powietrza, Vāyu Tattvam, który sylaba YAM (JAM) reprezentuje, a także siedziba zarządcy zmysłu dotyku (Sparśa) i naturalnego czucia (wyczucia). Piękna sześcioramienna Gwiazda (Szattāra) malowana na diagramach obrazujących kwiat serca to połączenie energii Nieba i Ziemi wyrażane także sylabami SAU-HAM, które stanowią popularną wśród joginów i tantryków mantrę, modlitwę serca, modlitwę duchowego serca! Odczuwanie napływających z otoczenia wrażeń i przeczuć całą powierzchnią ciała to dobra i właściwa praktyka, jakby 12 kolejnych etapów coraz większej, bardziej doskonałej umiejętności intuicyjnego wyczuwania w kolejnych wcieleniach na Ścieżce Serca! Pratyaya, odczuwanie czy wyczuwanie, odbieranie wrażeń to zasadniczy proces rozwoju intuicji serca czującego. Sau-Ham słuchane i doświadczane w szumie wdechu i wydechu, w połączeniu z doświadczaniem wewnątrz żywiołu wiatru, Vāyu, poprzez akt oddychania to często wiodąca, główna praktyka całych szkół jogicznych celujących w reintegracji z Boską Istotą, z Duchem Świętym!

Wiatr, Vāyu to żywioł w szczególności symbolizowany przez kolor błękitnego czystego nieba rozświetlonego promieniami słońca w pogodny piękny dzień. Szum drzew i ptaki szybujące wysoko pod niebem, czy piękne widoki ze szczytów wysokich gór, rozległe przestrzenie – to wszystko typowe medytacje i kontemplacje odpowiednie dla sublimacji i rozwoju ośrodka sercowego! Ludzie serca często nie znoszą życia czy pracy w zamkniętych pomieszczeniach, wolą podróżowanie, pracę na otwartej przestrzeni, górskie wspinaczki czy latanie w powietrzu. Zamknięci w betonie cierpią na coś w rodzaju klaustrofobii duszy, która powoduje przygnębienie i zmartwienie. Nauczyciel Dusz zawsze ludzi zachęca do wyjścia ku przyrodzie i życia na otwartej przestrzeni przez możliwie jak największą ilość czasu!

Heksagram, sześcioramienna gwiazda złożona z dwóch trójkątów, z których jeden symbolizuje niższą, a drugi wyższą Duszę, Jaźń, jeden wyraża Materię, a drugi Ducha to doskonały motyw symboliczny do głębokiego rozmyślania w ośrodku sercowym pod mostkiem, w obszarze, gdzie powietrze wpływa do płuc! Heksagon, wewnętrzny sześciokąt to pole światła serca, pole Himmah, pole mocy i energii Duszy mieszkającej w sercu człowieczym! Sztuka oddychania, związana z powietrzem, to podstawowa praktyka dla lotosu sercowego. Zarówno oddychanie kołowe, w pełni świadome, płynne i głębokie znane jako klasyczna Śwāsapraśwāsa, jak i wydłużanie wydechu w celu oczyszczenia serca i płuc oraz kanałów oddechowych, czyli klasyczna Praćczardhana, stanowią podstawowe techniki Sādhany, duchowej praktyki dla rozwoju ośrodka serca! Mantra SAU-HAM obrazuje proces jednoczenia wdechu i wydechu, tego, co wewnętrzne i tego, co zewnętrzne w jedną cykliczną i harmonijną całość. Podobnie też ukazuje głębszą jedność kobiety i mężczyzny, Matki i Ojca, Ziemi i Nieba (Kosmosu). Wszystko to są lekcje serca do poważnego praktykowania poprzez długie kolejne wcielenia w cyklu przemian Serca!

Można rozumieć dwanaście płatków serca jako symbolicznych dwunastu apostołów, którymi otoczony jest Prorok Boży, Awatara taki jak Jezus (Yeshuah) w czasie swego przyjścia, zstąpienia na Ziemię do ludzkości dla prowadzenia tych, którzy stali się jego Uczniami, w czasie, gdy żył i nauczał jako realny, żyjący fizycznie Mistrz, Przewodnik i Nauczyciel Duchowy! Z ideą GURUH, Mistrza Przewodnika Drogi trzeba się dobrze oswoić od początku Ścieżki Serca, i pamiętać, że kto nie ma fizycznie żyjącego Guruh jeszcze, ten nie jest na Ścieżce Serca i nie idzie żadną duchową drogą, a jego czy jej dusza śpi w letargu bezbożności. Liczba 12 to też liczba słonecznych miesięcy roku, najlepiej obrazowanych przez kolejne znaki zodiaku, począwszy od przesilenia zimowego w grudniu, w korespondencji do kolejnych płatków lotosu serca w głębi piersi. Rok pracy z sercem rozpoczyna się wraz z początkiem północnej drogi słońca na nieboskłonie, czyli, gdy słońce odbija się od zwrotnika Koziorożca i wędruje na północ ku zwrotnikowi Raka, do przesilenia letniego w czerwcu!

Wieniec, Dala kolejnych dwunastu płatków lotosu serca wyraża się dźwiękami sylab KAM, KHAM, GAM, GHAM, N’AM, ĆAM, CZAM, DŹAM, DŹHAM, NYAM (ŃAM), TAM, THAM, które dobrze są znane ludziom głęboko praktykującym duchowość u samych jej podstaw. Dźwięki te to jakby 12 promieni solarnej ewolucji każdej ludzkiej i anielskiej Duszy. Adepci zgromadzeni przy każdym z kolejnych płatków, niejako częstości czy wibracji kwiatu lotosu, stanowią osobną kolejną klasę w ewolucji świadomości, Ćittamu, który jest niejako cechą Ātmana, boskiej Duszy mieszkającej w sercu i tworzącej kolejne ludzkie osobowości, czyli wcielenia. Każdy lotos, ćakram, ze względu na ilość płatków w swej Dala, Wieńcu, wyznacza inną ilość etapów rozwoju mierzonych cyklami wcieleń oraz innymi rytmami jak epoki typu Yugi. Serce wyznacza rytm Ścieżki Wtajemniczenia Solarnych Mistrzów Miłości i Mądrości, która obejmuje 12 wcieleń w czasie których dopełnić się musi proces wtajemniczenia duchowego i dlatego Uczeń Inicjowany musi stale wytrwale podążać Drogą Serca, aż cel duchowy osiągnie. Mantra dwóch sylab tworzących dwa obszary przenikających się trójkątów Gwiazdy, Sau-Ham jednoczy i syntetyzuje przeciwieństwa rozwiązując też moralne dylematy na granicy dobra i zła, kobiecości i męskości, ezoteryzmu i egzoteryzmu czy z pogranicza zjawisk Materii oraz Ducha!

Wiadomo, że poziom serca oddziela trzy niższe ćakramy od trzech wyższych ćakramów, będąc przy okazji czymś w rodzaju syntetyzatora pomiędzy energiami i mocami dolnych ćakr brzucha oraz górnych ćakr związanych z głową i szyją! Dolne trzy ćakry to obszar SAU, a górne trzy ćakry to obszar HAM, dzięki czemu dwa trójkąty mocy są widoczne i wyraźnie widać, że symbolika serca nakazuje połączyć obie dziedziny w jeden promienny obszar o charakterze Gwiazdy! Każdemu joginowi wiadomo, że jak sama nazwa wskazuje, ANĀHATA to ośrodek postrzegania wewnętrznego, subtelnego dźwięku, który powstaje bez grania na zewnętrznych instrumentach i adepci duchowości celują w tym, aby w końcu zacząć tę subtelną muzykę wewnętrznych światów doświadczać, postrzegać czy wręcz wewnętrznym uchem zacząć słyszeć. Adepci jogi duchowej, medytacyjnej, a także prawidłowo prowadzonej Hatha Jogi potrafią doskonale słyszeć wewnętrzną muzykę sfer, pieśń duszy, jaka dobywa się przez ich doskonale nastrojony instrument ciała i zmysłów!

Ātman, Dusza, kiedy łączy się z ciałem zwie się Jiva (Dźiwa), co oznacza duszę żyjącą w ciele fizycznym, a często jest to Dźiwaka, dusza zdegenerowana ziemskimi inkarnacjami, buntownicza i bezbożna, acz Mistrz Ducha zawsze liczy na poprawę i regenerację Dusz. Serce to ośrodek bezinteresownej Służby Oddania, bezwarunkowej Miłości, Bezegoistycznej Miłości, ośrodek Ofiary, Oddania, Miłości, Współczucia, Empatii, Przyjaźni, Otwartości. Ludzie skryci, nie mający przyjaciół ani miłości, na pewno nie są ludźmi z poziomu rozwiniętego serca człowieczego! Skupienie głębiej w ośrodku serca zapewnia człowiekowi dobry i spokojny sen, to po jakości śnienia można wiele wywnioskować o ludzkim stanie rozwoju Duszy. Recytowanie mantramu dla rozwoju serca, jak OM YAM NAMAH jest podlewaniem ogrodu, w którym szybciej i sprawniej wyrasta wszelki nagromadzone tam czy zasiane wcześniej nasienie ludzkich dążeń i marzeń.

Trójkąt SAU zwrócony wierzchołkiem do dołu symbolizuje realizację z pomocą formy kultowej, postaci bóstwa, Samādhi z pomocą obiektu, czyli Sabidźa (Sabija), Sakala. Trójkąt HAM symbolizuje realizację z pomocą idei, bez formy, realizację ducha, światła i dźwięku, czyli Nirbidźa (Nirbija), a cała mantra Sau-Ham to jakby przypomnienie o różnych możliwościach i formach ostatecznego urzeczywistnienia Boskiej Duszy, która wszędzie jest Obecną. Trzeba pamiętać, że bez praktykowania mantramów, wibracji dźwięku w głęboki i pełen znaczenia sposób, nie jest możliwy jakikolwiek rzeczywisty postęp duchowy, gdyż u korzenia rozwoju każdego z lotosowych kręgów ewolucji jest dźwięk, sylaba nasienna, taka jak monosylaba YAM dla wewnątrz-piersiowego ośrodka serca!

Anioły Opiekuńcze, Dewy, i Duchy Natury, Sury, to temat pracy praktycznej na Ścieżce Serca, ale nie może przesłaniać rangi połączenia i oddania, poświęcenia się Drodze (Marga) pod kierownictwem żyjącego Mistrza i Przewodnika, Nauczyciela Duchowego, Api Guruh! Im bardziej rozwinięta jest osoba w kręgu otwartych serc, tym bardziej przejawiający się Dźiwātman, Żyjąca Dusza, postrzega cały ten świat jako złudny sen, iluzoryczną sferę, sen własnej duszy, z którego w końcu nadchodzi Przebudzenie do wyższej, niebiańskiej świadomości i życia w Królestwie Boga!

Niech wszyscy Mistrzowie Ducha błogosławią i wspierają Ciebie!

OM YAM NAMAH!

Do góry

VIŚUDDHA ĆAKRAM

Piąty lotos umiejscowiony jest w obszarze podstawy szyi, a wiązany z gruczołem tarczycowym w ciele fizycznym oraz z organem mowy i zmysłem słuchu. Żywioł piąty to dźwięk, eter, duch czy dokładniej wibracyjny przejaw ducha tworzącego przestrzeń, w której manifestuje się cały przejawiony wszechświat. Ākāśa, przestrzeń, wakum, próżnia eteru to żywioł piąty, kontrolujący cztery żywioły, elementy budujące cały materialny świat. Duchowość pobudzona w szesnastopłatkowym lotosie gardła u podstawy szyi przejawia się w ćwiczeniu uwagi poprzez głębsze słuchanie i wsłuchiwanie oraz w ćwiczeniu używania słów i mowy. Modlitwa, dla której używanie organu mowy jest niezbędne, zawsze jawi się jako impuls związany z duchowością lotosu Nadczystości, jak można nazwę Viśuddha przełożyć jednoznacznie, aby pojęcie było zrozumiałe.

Impulsy płynące przez ten lotos kierują często ku skrajnej ascezie, przesadnej czystości, a na pewno ku intensywnemu porządkowaniu życia i głębokiej transformacji. Siedem szyjnych kręgów kręgosłupa symbolizuje piramidę Siedmioducha, ścieżki nadziemskiej świadomości, poznania siedmiu światów i siedmiu ciał, a przecież liczba szesnastu płatków daje numerologiczną wartość siedem. Początkujący dobrze jak odczuwają cały obszar lotosu, obejmujący podstawę szyi, gardło i kark z tyłu. Skupiamy się u podstawy szyi, tuż nad grasicą dla rozwinięcia czystości od nasion uprzedniej karmy. Poprzez rozwój i ożywianie tego lotosu poszerza się horyzont zdarzeń i możliwości, rozwija się potęga mowy i wibracji głosu, człowiek staje się coraz bardziej eteryczny i subtelny, a głos przenikliwy i przeszywający.

Żywioł Ducha, Eteru czy Przestrzeni, Ākāśa, reprezentuje wibrująca, gardłowa sylaba HAM, zakończona unosowionym „M”, a także fraza do różańcowej modlitwy OM HAM NAMAH w harmonijnym okręgu, który jest wewnętrznym symbolem żywiołu. Każdy z płatków kwiatu lotosu reprezentuje jedna z szesnastu samogłosek niebiańskiego języka Indoeuropejczyków, jakim jest Sanskryt, a skłonność do nucenia i śpiewania samogłoskowych alikwot jest tak duchową praktyką jak i oznaką budzenia potencjału Viśuddhi. Cechy charakteru takie jak otwartość, twórczość, poświęcenie, poddanie, zaufanie, gotowość, kreatywność, inspiracja to promyczki wyłaniania się substancji duchowej, oznaki działania Ambara-Deva, Ducha Świętego na istotę ludzką i ten jej organ Duszy.

Powszechnie wiadomo, że jest to Ćakra (Krąg) muzyków i artystów duchowo-religijnych, wzniosłych i mistycznych, bardzo awangardowych, wyprzedzających swoją epokę. Taniec i muzyka, wibrujący śpiew chorałów o anielskich głosach kojarzy się z Viśuddhi i Ambarą, Duchem Kosmicznym, Czystym i Świętym. Barwa Ākāśa, żywiołu eterycznego, to kolor nieba i gwiazd u styku dnia i nocy, blask nieba w czasie świtu i przedświtu albo inaczej kolor nieba w blasku Pełni Księżyca i sam blask, specyficzne światło księżycowe w czasie Pełni. Żółtawo-księżycowa poświata lub podobny poblask przedświtu, to kolor promienia duchowej inteligencji, wyższego rozumienia i duchowej intuicji. Delikatna, świetlisto-błękitna barwa nieba u styku dnia i nocy, to bardzo duchowo leczniczy i kojący Duszę kolor, tak pokarm dla Duszy jak i balsam leczniczy, popularnie kojarzony z uduchowioną aurą i duchowym spokojem stoików, z ataraksją!

Lotos gardła jest siedzibą tak zwanego uduchowionego, subtelnego ego i podczas pracy z tym ośrodkiem należy bardzo uważać, aby swoje własne potrzeby i dążenia wolnościowe oraz poczucie samodzielności w duchowości nie stało się przyczyną zaniechania dalszej nauki i praktyki, i odpadnięcia od Drogi oraz Mistrza (Guru). Mandala lotosu pokazuje generalnie 16 faz czy etapów (wcieleń), które przechodzi Dusza w procesie sublimowania i wyniesienia, oraz najwyraźniej widać siedem uczniowskich etapów, niejako kolejnych wcieleń Duszy w nowej formie istnienia. Świadomość Superczystości i związane z tym często subtelne, wewnętrzne doświadczenia o anielskiej naturze, bardzo często prowadzą do zadufania i subtelnej dumy, buty i pychy, która zamyka uszy powodując utratę pokory i posłuchu wobec starszych w Drodze sióstr i braci. Wtedy Dusza zatrzymuje się w rozwoju i staje bezużytecznym, uschłym drzewem figowym w Ogrodzie Dusz, gdyż bez częstej i dobrej superwizji (NADZORU) osób z większym doświadczeniem, bez pomocy starszych sióstr i braci w Drodze, nikt nie może o własnych siłach uczynić głębszego POSTĘPU w rozwoju duchowym. Żywioł eteryczny, duchowy, to żywioł wzajemnego przenikania Dusz, bezinteresownej pomocy, wsparcia i współpracy, etap treningu grupowego wiodącego do prawdziwej duchowej Wspólnoty i Braterstwa.

Wibrowanie sylaby Ham ożywia i pobudza lotos „Górnej Wody”, jak zwany jest często wśród mistyków ten ośrodek, podobnie i życie w rytmie cyklu księżycowych faz Nowiu i Pełni czy wsłuchiwanie się w Dźwięki i Wibracje Ciszy. Tattva, zasada czy żywioł Eteru, Ducha, Ākāśa rozpuszcza nasiona karmiczne z poprzednich żywotów, z życia przed urodzeniem w tym ciele i pozwala na przeciwdziałanie temu, co mogłoby nastąpić, ale siłą ducha może być powstrzymane. Tendencje do życia w ciszy i spokoju w harmonii z żywiołami Przyrody oraz działalność, w której duże znaczenie posiada MOWA (VAĆ) jak nauczanie, śpiew czy deklamacje aktorskie są wyraźne, choć może być i skłonność do całkowitego milczenia lub długich okresów nieużywania mowy. Trening duchowy związany z tym lotosem i fazą budzenia energii Ducha Świętego wymaga bardzo ścisłego kierownictwa duchowego, wsparcia Wspólnoty i rzeczywistej opieki żyjącego w świecie Mistrza, Przewodnika Duchowego, czyli ŚRI GURUDŹI.

Ideał Światła, Kosmosu, Ducha, Próżni, Eteru jako inteligencji nieskończonej istoty bardzo pociąga osoby w fazie Nadczystości, a przecież człowiek w tym etapie rozwoju, który może trwać i szesnaście kolejnych wcieleń w nowych ludzkich postaciach, jakie przyjmuje Dusza w swej wędrówce, taki człowiek widzi, czuje, słyszy i rozumie dużo więcej, niźli ogół otaczającego społeczeństwa, które nie zmierza do Braterstwa Dusz. Przywoływanie Ambara Deva, Ducha Świętego, Sadaśiwa, to jedna z możliwości wzmagania swego doświadczenia, a każdy z 16 promieni Ducha, Ambara daje jakiś szczególny charyzmat, dar duchowy, który działa efektywnie w służbie innych, w bezinteresownej pracy dla duchowej Wspólnoty. Autentyczne charyzmaty, dary duchowe, mają to do siebie, że manifestują się, gdy służy się nimi innym, a gasną i są tłumione przy próbie użycia ich dla siebie i własnego zysku czy pożytku. Efektywna modlitwa wstawiennicza czyniona bezinteresownie w służbie dla innych jest początkiem jednego z charyzmatów, który jest Mocą Wstawiennictwa, Odpuszczania i Łaski.

Całą mandala samogłosek jak A, I, U, R, L, E, AI, O, AU, M, H, włącznie z podziałem na krótkie i długie głoski od A do L, to wibracje obrazujące rozmaite eteryczno-duchowe charyzmaty, fazy rozwoju, a nawet wcielenia na duchowej Ścieżce, włącznie z zapisem ich karmy, nagromadzeń wymagających przeżycia, zadośćuczynienia bądź oczyszczenia. Ludzkim istotom jak i uczniom Drogi nie jest dane wiedzieć, w jakiej są dokładnie fazie rozwoju, choć wiedzą to ich żyjący mistrzowie, gdyż całą praca tej Ćakry spowita jest zasłoną mistycznej mgły, która całą Drogę czyni hermetyczną i tajemną, ukrytą przed profanami, którzy nie mają żyjących Mistrzów-Nauczycieli i chcieliby podróżować sami w pysze swego niedoczyszczonego acz subtelnego ego. Wody Nieba czy Górne Wody (Dźāla) to symbol pokarmu łaski otrzymywanej zawsze od istoty wyższej, za którą jedynie można podążać, acz ciągle jest niedościgniona i niemożliwa do dogonienia. Jest to urok Podróży w Nieskończoność, po Drodze Niebios.

Jālandhara (Dźālandhara) to proces zaciskania brody do szyi i piersi, co powoduje natężenie obszaru szyi w obrębie lotosu gardła, oczywiście w rytmie oddechowym, proces, który jako ćwiczenie pobudza Viśuddhi do aktywności, ożywia Eter Przestrzeni do pracy i działania. O ile osoby osadzone w ośrodku serca i niższych skierowują się do wnętrza i szukają czegoś istotnego w sobie, o tyle osoby osadzone w lotosie gardła przyjmują to, co płynie z góry, niejako od wyższych istot i od błogosławiącej dłoni Mistrza-Nauczyciela, będąc w czystości wnętrza. Energia Ducha, Eteru, Piąty Żywioł wypróżnia wnętrze tak, że nie ma w nim nic swojego, a ludzka forma cielesna staje się doskonałym naczyniem dla duchowej, boskiej inspiracji i manifestacji charyzmatycznej mocy płynącej z góry.

Mistycy opisują to jako stan łaski uświęcającej bądź duchowej twórczości, jako stan Próżni i Pełni, bo wypróżniony z siebie (ego) staje się naczyniem odzwierciedlającym cały Kosmos, Pełnię. W praktyce jest to trwała zdolność do bezinteresownych poświęceń, zdolność do służenia czynem tak Wspólnocie jak Guru czy Dharmie i bez występowania tych oznak absolutnie wiadomo, że uduchowienie jest udawane lub fałszywe, a pochodzi od astralnych duchów i demonów, które nie znoszą stałego zaangażowania i bezinteresownej służby na rzecz sióstr i braci Wspólnoty, Grupy czy Kręgu, Duchowej Organizacji. Wielka kreatywność, organizacja pracy, zdolność robienia rzeczy, które wydają się niemożliwe dla innych i to w cichości, bez szumu i fanfar wokół swojej osoby, to są oznaki prawdziwej duchowości, podobnie jak charyzmatyczność w służbie innym czy naturalna skłonność do medytacji w czasie Nowiu i Pełni Księżyca.

Pośród procesów zmysłowych, dla których słuch jest koroną, najważniejsze staje się postrzeganie przez uważne słuchanie, coś jakby czucie i widzenie otoczenia oraz tła przestrzeni z pomocą budzącego się wewnętrznego ucha, ale doświadczenia wewnętrznych głosów nie mają zabarwienia patologicznego jak w przypadku chorób psychicznych z omamami słuchowymi. Świadomość Sadaśiva, Ardhanareśwara, wewnętrznej istoty jako hermafrodyty, zjednoczenia pierwiastka kobiecego i męskiego w jedną istotę zaczyna dominować, co daje zdolność do funkcjonowania tak samo w celibatowej i ascetycznej pustelni, jak i w związku z osobami płci przeciwnej, zarówno monogamicznym jak i poligamicznym. Duch Boży nie czyni różnicy między związkami poli- czy monogamicznymi, ale jednoczy wyłącznie płcie biologiczni przeciwne, element żeński z elementem męskim, stąd w czasie realnej podróży duchowej inne związki biologiczne ulegają naturalnemu rozpadowi, choć nie ma żadnego potępienia dla wcześniejszej skłonności, jeśli była oparta na żądzy i karmie, które Duch, Eter Kosmiczny stopniowo naturalnie eliminuje, wymazuje i oczyszcza.

Duchowa osoba w Kręgu Viśuddha może być w naturalnych związkach, ale też z drugiej strony nie musi i nie potrzebuje do ich tworzenia dążyć. Ākāśa jako zasada rozpoznawana jest po wielu takich objawach życiowych i na dłuższą metę nie jest możliwa do podrobienia, dlatego udający uduchowionych ludzi oszuści szybko ulegają zdemaskowaniu po stylu życia, który nie opiera się na zasadach Ākāśa, Eteru. Szesnaście Siddhis, Darów Charyzmatycznych dzieli się generalnie na dziesięć mniejszych i sześć większych, tak, że pierwsza dziesiątka tworzy całość jako jeden charyzmat w stosunku do pozostałych sześciu. Subtelne, nadczyste rozróżnianie, Vijñāna (Widźńāna) daje ogląd i świadomość siedmiu niebios, siedmiu piekieł, świata tej Ziemi oraz świata Boga, co pokazuje aktywność wszystkich 16-tu zasad żywiołu Eteru!

Wiele Błogości w Świętym Duchu Kosmosu!

OM HAM NAMAH!

Do góry

AJÑA ĆAKRAM

Lotos AJÑA (Adźña) zwany też ośrodkiem Trzeciego Oka, choć bardzo popularny, to jednak mało znany w głębszych aspektach, wyznacza szósty krąg ewolucyjnego rozwoju duszy w ciele ludzkim. Terminem Adźña (czyt. adźnja) określa się z jednej strony kwiat lotosu o dwóch płatkach, dwóch biegunach czy kanałach energii, a z drugiej strony zespół pięciu a nawet więcej ośrodków subtelnych wewnątrz głowy, powyżej linii oczu. Dwupłatkowy kwiat lotosu znajduje się na poziomie linii brwi i środka głowy, oczywiście wewnątrz głowy, w okolicy przysadki mózgowej, na środkowej linii ciała, wyprostowanej pięknie sylwetki tułowia i głowy. Dwupłat jest podstawą całego systemu Adźña-Padma, niejako korzeniem subtelnego systemu lotosów głowy. Tuż ponad lotosem o dwóch płatkach Kszam i Ham wyłania się sześciopłatkowa Manasa, a ponad tym ośrodkiem rozwoju pełni mocy nadzmysłowych wyłania się szesnastopłatkowa Indu – lotos tajemnych mocy księżycowych. Podstawy pracy rozwojowej w szóstym cyklu ewolucji, rozbudzania duszy, przeprowadza się w związku z lotosem dwupłatkowym, znanym też jako Dwidala, krąg, wieniec dwupłatkowy. Lotos ten symbolizowany jest często obrazami takimi jak górne serce z dwoma skrzydłami czy jako Kaduceusz lub jako krąg powiązanych sił dwubiegunowych, jak chiński znak Tao (Dao) czy Yin-Yang, co widać na popularnych czarno-białych lub czerwono-błękitnych znaczkach Tai-Chi! W pełni rozwinięta Adźñambudźa Padma to lotos 6 x 16 kręgów płatków, pulsujący na wysokości górnej części czoła i zwany Obudzonym Trzecim Okiem, Obudzoną Adźñą!

Podstawowym dźwiękiem, mantryczną wibracją tego dwupłatkowego lotosu jak i całej struktury ośrodków głowy jest Pradźwięk, wibracja Pranavah, opisywana literką „Ą” lub częściej złożeniem głosek OM czy AUM. Skrzydłami, albo, jak kto woli wiosłami łodzi Pranavah (Prańawah) są sylaby, dźwięki Ham po prawej stronie głowy i Kszam po lewej stronie głowy. Skupianie Om wewnątrz głowy, wibrowanie Ą złożonego jako dźwięk środkowy ze składowych AUM, tak, aby przenikana i poruszana była głowa, oczyszcza, rozwija i rozbudza ośrodek czy raczej nawet ośrodkiem Trzeciego Oka, Trîloćana Ćakra! Oko namalowane w pionie, wychodzące w górę z pomiędzy zwykłych oczu, niejako w górę czoła, zwie się symbolem Trîloćana–Yantra, znakiem Trzeciego Oka, czy raczej Trójoczności, posiadania oka wewnętrznego oprócz dwóch zwykłych, zewnętrznych oczu.

Znak i dźwięk Pranavah maluje się na czole jako energetyczny symbol harmonizujący, ożywiający, ożywiający i budzący Trzecie – Wewnętrzne Oko, Duchowe Oko, które jest w istocie źrenicą postrzegania ponadzmysłowego, przekraczającego pięć zwykłych, materialnych zmysłów związanych z Ćakrami położonymi w tułowiu i szyi. Porządna i poprawna nauka wibrowania AUM, OM czy raczej Ą w alikwotyczny, wibrujący sposób to podstawowa, elementarna praktyka do rozwoju Trzeciego Oka. Osoby, które nie praktykują z tą istotną wibracją, na pewno nie mają ani oczyszczonego, ani przebudzonego Trzeciego Oka. Co istotne, to utrzymanie przebudzenia i zdolności Trzeciego Oka wymaga stałej i regularnej praktyki z wibracją Pranavah na wiele różnych sposobów zewnętrznych (dźwięk, śpiew) i wewnętrznych jak obudzenie wibracji słyszanej głęboko w ciszy wnętrza!

Adźña to obszar skupienia i równoważenia energii przeciwstawnych i dopełniających, takich jak energia Księżyca, Słońca oraz Ognia, co symbolizuje Tripatha-Sthana, miejsce skupienia Ida (Księżyc), Pingala (Słońce) i Sushumna (Ogień). Jest to najczęściej określane jako punkt międzybrwiowy albo punkt podstawy mózgu, umysłu i głowy w jej właściwym przeznaczeniu, wyższych funkcji świadomościowych. Sylaba Kszam związana jest z energią Ida (Księżycową) po lewej stronie ciała, a sylaba Ham z energią Pingala (Słoneczną) po prawej stronie ludzkiego ciała! Sylaby te są często używane w oddechach naprzemiennych, gdzie wdycha się lewym, a wydycha prawym nozdrzem i odwrotnie, a potrzebne są jako nośnik skupiający odpowiednią energię psychiczną czy duchową.

Energia Kszam jest uważana za żeńską, a energia Ham za męską w odniesieniu do płci. Kiedy Kszam oznacza Mądrość, to Ham oznacza i wyraża Moc Ducha, a kiedy Kszam oznacza Miłość, to Ham wyraża w swym znaczeniu Prawdę. Biegunowe dopełnienia energii i znaczeń sylab i barw płatków są ze sobą harmonizowane przez uniwersalną wibrację dźwięku Pranavah, przez Ą (OM). Wyższa, intuicyjna wiedza i moc rodzi się w ośrodku głowy, a mądrość duchowa wznosi się na stopnie Wszechwiedzy, jeśli wiedza stosowana jest w życiu praktycznie, a nie tylko czczą teorią! Moc Błogosławienia i Inicjacji jako zaiste anielska, dewaiczna zdolność, rodzi się z oczyszczonej i prawidłowo rozwijanej ćakry Trzeciego Oka! Zjednoczenie czystej Intuicji (Wglądu) i wiedzy Poglądu logicznego jest istotnym punktem w rozwoju ośrodka Trzeciego Oka, Ajńam, a jest to harmonia w rozwijaniu płatków Kszam (Intuicja) i Ham (Pogląd, Wiedza).

Proste ćwiczenia wyobrażania punktu światła, uświadamiania sobie obrazu jasnej gwiazdy lub wizja spokojnego płomienia ognia w ośrodku głowy to jest bardzo podstawowa praktyka rozwoju Adźña-Ćakry, której Bindu, punkt początkowy jest ogniskiem Praświatła, czy może lepiej odwiecznym źródłem wewnętrznego Światła. Rozjaśnianie Trzeciego Oka wyobrażeniem źródła praświatła, gwiazdy, ognia, czy płomienia słońca jest bardzo lecznicze, a polecane zarówno przez Chrystusa, Buddha czy Kryszna oraz Henocha spośród największych Proroków ludzkości. Jest to podstawowa praktyka uzdrawiania i samoleczenia, rozbudzania i ożywiania ogniska, punktu Światła w Trzecim Oku.

Wraz z naprzemiennym oddychaniem obydwoma nozdrzami i wibrowaniem czy nasłuchiwaniem Prańavah (Omkāra) mamy trójkę bardzo zasadniczych, niezbędnych dla rozwoju i podtrzymywania pracy Trzeciego Oka, praktyk duchowych i psychofizycznych. Tak pracują wszyscy ludzie w szóstym stadium ewolucji Duszy, wszyscy, którzy wzrośli do duchowej pracy z Trzecim Okiem, a kto nie zna tych ćwiczeń z wieloletniej pracy, ten nie ma pojęcia ani o Trzecim Oku, ani o jego tak zwanym otwieraniu, co wymaga bardzo długiej, regularnej praktyki poinicjacyjnej. Twierdzenie oszołomów pseudo-uzdrowicielskich, jakoby otwierali Trzecie Oko jakimś dotknięciem lub tajemnym znaczkiem, jest bałamutnym oszustwem, w istocie ma być jedynie zachętą do intensywnej i stałej codziennej praktyki. Nie ma końca możliwościom rozwijania Trzeciego Oka, tak Dwidala-Padma, jak Manasa-Padma, czy wyższych kolejnych etapów, jakie pojawiają się na Ścieżce Pięciu Wielkich Syriuszowych Wtajemniczeń Duszy.

Termin Adźña oznacza dosłownie „Nie-Wiem”, „Nie-Znam”, gdyż pojęcie Dźña (Jña) oznacza Wiedzę, Znanie. Adźña oznacza zdolność chwytania wiedzy i mądrości wydobywanej teraz z Obłoku Niewiedzy, jak ładnie i poetycko zwie się na Wschodzie ten ćakram duszy! Wszelkie autentyczne, głębokie zrozumienie poparte błyskiem doświadczenia i głębokiej, wszechstronnej edukacji, może wskazywać na przebłyski Trzeciego Oka, a jest to przecież lotos służący do Transmisji Światła płynącego z góry, z niebiańskich sfer duchowych jako subtelnego pokarmu dla rozwiniętych dusz całej ludzkości. Wiele dobrego robią ludzie anielscy zaangażowani w boską służbę transmisji światła, jako awangarda duchowych karmicieli dla rozwiniętych i budzących się ludzkich dusz. Nie ma nic wspólnego z szóstym kręgiem ewolucji ktoś, kto nie jest czynnie i trwale zaangażowany w grupach służebników prowadzących regularną Transmisję Światła metodami Layah. Obraz Kryształu i Białej, Krystalicznej Lińgi przynależy do symboli kontemplacyjnych Trzeciego Oka, którego rolą jest koordynacja pięciu niższych zmysłów cielesnych i ich sublimacja, uwznioślenie o szósty zmysł. Nie ma otwartego Trzeciego Oka ktoś, kto nie doświadcza kobiety i mężczyzny jako równorzędnej pary biegunowych i dopełniających sił, kto nie ma świadomości Najwyższej Istoty jako Bóstwa i Bogini w pełnym zjednoczeniu!

Silna koncentracja potężnej mocy skupienia, jednoupunktowienia, czyli DHĀRANA to także szósty element klasycznej jogi, drogi w górę, który z ośrodkiem Adźña jest wielce związany. Praca tego ośrodka to także Samyoga – ścisłe i głębokie, trwałe pojednanie i zjednoczenie z Guru i Devatami Niebios, z Bóstwami, z Duchową Hierarchią Mistrzów i Proroków Boga, z Awatarami.

Kszamāh, czyli Litość, Łaska, Współczucie, Miłosierdzie to oznaki lewego płatka, niejako energia płatka ponad lewym okiem i uchem, oznaka przebudzenia, poruszenia w Trzecim Oku. Hamsah to energia Ciszy, Pokoju, Natury, energia Czystości, Mocy i Prawdy. Energię płatka Kszam emanujemy przez lewą dłoń, a energię płatka Ham przez prawą dłoń w oburęcznych przekazach energii. Połączenie delikatnego różu i niebiańskiego błękitu wytwarza Fioletową Magiczną Moc tak zwanego Promienia Ametystowego albo Liliowego, zależy od przewagi składników. Jest to zdolność przebaczania, odpuszczania, uwalniania i wyzwalania ludzi z ich karmicznych więzów i pokoleniowych ograniczeń. Światło Prańavah, blask promienia OM (AUM) jest biały, krystalicznie biały.

Trzecie Oko, Adźña to Brama do Miasta Życia Wiecznego, Brama Nieśmiertelności, Amāra, Brama do zwyciężania Śmierci, Brama do szóstego zwycięstwa na Ścieżce Ewolucji Duszy. Adźña rozwija pewne wyższe aspekty czucia, analogiczne do lotosu sześciopłatkowego w podbrzuszu, co daje obraz Manasa w głowie, a także rozwija pewne wyższe aspekty lotosu gardła, co daje obraz szesnastopłatkowej Indu-padma, Lotosu Księżyca. Właściwa, dziwięćdziesięciosześcio płatkowa Adźña-Padma, to wieniec szesnastu płatków powielony sześć razy, niczym piramida czy potężny kwiat, kwiat podsumowania sześciu cykli ewolucji. Koroną systemu „Nie Wiem” jest Bodhana-Padma, Lotos 100 płatków pod kopułą czaszki, powiązany z szyszynką, a przebudzony u ludzi w pełni oświeconych duchowo, jako, że składa się z dwóch wieńców po pięćdziesiąt płatków i świadczy o osiągnięciu stanu Dewata (Boskości, Anioła)! W istocie swej lotos Adźña to siedziba jakby źródłowej energii, z której wyłaniają się żywioły. Tak jak żywioł boski, żywioł Brahmana, zdolność percepcji, doświadczania i odczuwania Wszechducha. Dwa płatki Bindhu, jakim jest Dvidala-Padma, to cała dwoistość stworzenia kreowanego przez Brahmana, a wyrażanego w dwusylabowych imionach Boga jak Śi-wah czy Jah-wah!

Adźña daje też człowiekowi świadomość dnia i nocy, niebios i piekła, światła i ciemności, a także zdolność przenikania i ogarniania oraz odróżniania tych wymiarów egzystencji. Sześć władz nadzmysłowych to Boskie Zmysły jak dostrzeganie, zdolność dostrzegania, czucia czy słyszenia w boski, anielski sposób, czyli boski węch, boski słuch czy boskie czucie. Ożywienie Manasa wymaga obudzenia zdolności doświadczania tego, co ukryte, wzniosłe i tajemne. Jest to zdolność boska, anielska, zdolność oglądania przestrzeni niebiańskich i słuchania anielskiej muzyki, zdolność czucia innych istot w pełny, wielozmysłowy sposób!

Adźña musi być rozwijana zawsze w związku z lotosem jednego z pięciu zwykłych zmysłów, aby możliwa była zupełna sublimacja i rozwój Manasa, tajemnego lotosiku sześciopłatkowego w głowie. Rytm ciemnej i jasnej połowy cyklu Księżyca, rytm dwóch kierunków w rocznym biegu Słońca (północnym i południowym) między zwrotnikami, rytm dnia i nocy, jasnego i ciemnego wieku, to wszystko są oznaki przebudzenia Trzeciego Oka. Głębsza praca, głębszy trening możliwy jest poprzez cykliczne, regularne praktykowanie rano i wieczorem, na dobre i na złe, a także w długich, wielofazowych cyklach treningowych, które na Wschodzie zwane są Czilla, odosobnienie z Mistrzem – Przewodnikiem, z Boskim Guruh.

Niech błogość Wielkiego Ducha Wszechrzeczy, Świętego Ducha Bożego, Brahmana, zawsze jest z Tobą.

OM NAMAH ŚIWĀYAH!

Do góry

SAHASRĀRA ĆAKRAM

Siódmy, najwyższy lotos czy ośrodek spośród siedmiu świeczników bywa najbardziej ezoteryczny, gdyż niewiele o nim powiedziano, a jeszcze mniej napisano, aby nie dokonywać profanacji Sacrum. Obszar Korony ponad szczytem głowy w istocie składa się z trzech wielkich lotosów, z trzech zwojów płatków dających obraz kwiatu, chociaż najczęściej mówi się o środkowym z nich, którego liczbą płatków jest 1000, Sahasra! Prawdziwym jednak korzeniem, początkiem pracy nad rozwojem Lotosu Korony, w istocie Trójlotosu jest praktykowanie z 12-to płatkowym lotosikiem Guru-Padma, który znajduje się na szczycie głowy, dokładnie na czaszce! Bez gruntownego rozwinięcia dwunastu energii Guru-Ćakry oraz jej wewnętrznych aspektów i zewnętrznych rytuałów nie ma możliwości rozwoju czy pobudzenia Trójlotosu Korony ponad głową. To Guru-Ćakram na szczycie głowy jest w istocie Bramą do Korony. Powiązanie systemu lotosów Korony ponad głową ze szczytem głowy jest w istocie powiązaniem z Guru-Ćakrą o 12-tu płatkach, który jest siedzibą Najwyższej Zasady, Guru-Tattwy, zasady podlegania każdej ludzkiej duszy pod przewodnictwo żyjącego na Ziemi Mistrza i Przewodnika, Nauczyciela spośród mistrzów Duchowej Hierarchii 144 tysięcy proroków, mistrzów i świętych! Tylko osoba posiadająca czysty i dobry, wiecznotrwały związek ze Śrî Guru może być wprowadzona w istotną, głębszą pracę z Trójkoroną, z siódmym sanktuarium pośród ośrodków świadomości Duszy.

Trójkorona składa się z trzech dużych lotosów, pierwszy ma 960 płatków, drugi 1000, a trzeci 1100, a symbol potrójnej Korony Króla-Mistrza Mądrości miał symbolizować rozwój tych trzech wielkich i wspaniałych, magiczno-duchowych Lotosów! Najczęściej wspominane Serce Trójkorony o dokładnie 1000-u płatków leży dokładnie w obszarze, gdzie łączą się obie dłonie, gdy dwie ręce mocno i wysoko wyciągamy ponad szczyt głowy w pozycji modlitewnej. Jest to zwykle odległość dobrego łokcia własnego osoby ponad własną głową. Lotos 960 płatków jest w połowie tej drogi do szczytu głowy, a lotos 1100 płatków jest w lustrzanej odległości ponad lotosem 1000 płatków. Z uwagi na ilość płatków bywa, że lotosy te są mylone w literaturze, stąd różnie podawane ich umiejscowienie ponad głową, ale zawsze jedno miano około Tysiącpłatkowego. Dolna Korona, liczona wraz z kwiatem Guru-Ćakra to 960 + 12, czyli dokładnie 972 płatki, a raczej energetyczne węzły, kanały kosmicznej energii.

Ciekawa jest budowa wieńcowa środkowej Korony, bo dokładnie 1000 płatków to 20 wieńców (Dala) po 50 płatków każdy wieniec, co daje 20 stopni wzrostu i ewolucji w oddzielnych, coraz subtelniejszych kręgach wyższego, duchowego istnienia. Świadomość (Ćitta) obudzona w Koronie, tak czy owak pozwala Duszy na nieograniczoną komunikację z całym Wszechświatem, szczególnie z wyższymi, anielskimi bytami (Dewa, Bóstwa, Anioły). Lotos Trójkorony to najwyższy ośrodek świadomości w Złotym Wieku Prawdy (Satya, Krta Yuga), prawie nieosiągalny przez byty wcielające się w epoce Kālī Yugi, w wiekach spętania czasem. Najniższy wieniec (Dala) środkowej Korony, jego 50 płatków tworzy powiązania, sieć kanałów energii budujących płatki wszystkich sześciu ośrodków w tułowiu, szyi i głowie. Dala to wieniec 50 wibracji, sylab alfabetu Devanagari, dźwięki mowy Niebios tworzące Sanskrti, język aniołów Boga.

Guru-Padma, Lotos Mistrza-Przewodnika to miejsce na szczycie głowy rozwijające się niczym kwiat o 12-tu płatkach, w istocie węzeł 12-tu kanałów energii ciała zwanych siecią meridianów. Jest tam diamentowy Tron, na którym zasiada Guru, jako boska para, Śiwa i Śakti, jako Bóstwo i Bogini, co przypomina ludziom o poszukiwaniu Boskiego Króla i Królowej, którzy strzegą Bramy do wyższego świata. Kto nie doświadcza Guru jako boskiej istoty, jako emanacji Bóstwa i Bogini, kto nie jest przyłączony szczytem swej głowy do wyższego przewodnictwa, jakie od Guru pochodzi, ten nie będzie wprowadzony do siódmej komnaty, a w istocie Trójkomnaty Korony! Pełna synchronizacja 12 kanałów energii i świadomość ich wibracji, opisywanych w węzłach jako płatki kwiatu lotosu o brzmieniu Ha, Sa, Kha, Frem (Phrem), Ha, Sa, Ksza, Ma, La, Wa, Ra, Yūm, jest bardzo początkowym, wstępnym warunkiem pracy i jakiegokolwiek postępu duchowego.

Praca z Pięcioma ogólnymi kolorami lotosów Trójkorony, raczej ich Ćakr, czyli Kręgów, to inny ważny punkt pracy. Pięć Kolorów Korony to zieleń, czerwień, żółty, biały i niebieski, w trzech różnych układach odpowiadających pracy trzech głównych aspektów boskości, jakie wyrażają twórczy Brahmā, podtrzymujący Wiszńu i anihilujący Śiwa! Kontemplowanie sylab na szczycie głowy, w rytm przepływu regularnego i pogłębionego oddychania należy do istotnych praktyk wspomagających oczyszczenie i ożywianie systemu meridianów zodiakalno-solarnej energii, jakie płyną przez obszar lotosu szczytu głowy, którego średnica obejmuje szerokość czterech palców własnej dłoni praktykującego. Jest to jeden z najważniejszych obszarów przykładania dłoni dla uzdrawiania i błogosławienia. Stałe i regularne przyjmowanie błogosławieństw żyjącego Guru przez ośrodek szczytu głowy jest jednak najbardziej istotną praktyką.

Ideałem, Bóstwem kierującym Lotosem Korony jest Sūrya, Duch czy w istocie Anioł Słońca, a głębsza nauka mówi o Trzech Słońcach jako o trzech coraz wyższych stanach świadomości w Trójkoronie. Wielkie Centralne Słońce, Praźródło Energii całego Wszechświata jest jako najwyższy anioł i patron siódmego, trójczęściowego poziomu ewolucji Duszy! Kult solarny tak czy owak, materialnie związany jest z ośrodkiem splotu słonecznego, nadpępkowym, a duchowo z ośrodkiem ponad głową. Obraz Słońca ponad głową, którego promienie światła i blasku spływają przez szczyt głowy do ciała i jego ośrodków energii to bardzo podstawowy, ogólny wzór dla medytacyjnych procesów! Ludzie związani z lotosem Korony, to już byty bardziej anielskie, półboskie, jednak głębiej lgną do światła Słońca niż ludzie Manipura!

Lotos Korony to zawsze Świątynia Słońca, wewnętrzna, duchowa świątynia, solarne sanktuarium Duszy. Świadomość osiąga tutaj zdolności pozacielesne i ponadmaterialne, które czasem odkrywane są podczas spontanicznej ekstazy lub niekontrolowanej, przymusowej eksterioryzacji do wyższej, subtelnej powłoki. Diamentowa, krystalicznie czysta energia Wyższej, Boskiej Prawdy, spływa z góry, zasilając ośrodki cielesnej świadomości, płatki aktualnie aktywniejsze i rozwijające się w procesie ewolucji człekozwierza. Parambrahman to ogólnie przyjęta nazwa Najwyższego Ducha, jakiego siedzibą i ośrodkiem skupienia są Lotosy Trójkorony, symbolizowane trzyczęściowym ołtarzem boskości, trójdzielnością światów.

Bîja (Bîdźa) Mantram, czyli dźwięk źródłowy Lotosu Śri Guru na szczycie głowy to sylaba AIM (EIM, AEIM), specyficzna samogłoska anielskiej mowy powstająca przez zlewanie dźwięków ‘A/E’ oraz ‘I’ z mocnym unosowionym ‘M’ (NG), wysoko wibrowana, postawiona na szczycie głowy. Pozwala rozwijać się Lotosowi Guru zwanym też górnym sercem, tak, aby osoba dojrzała do przyjęcia przewodnictwa Boskiego Guru, mistrza posłanego przez Boga, będącego w Duchowej Hierarchii. Przyjęcie Guru musi być trwałe i stałe, poparte duchową inicjacją oraz w miarę regularną praktyką i błogosławieństwem. Dla wielu prymitywnych ludzi jest to trudne do przyjęcia z powodu nadmiernie przerośniętego i wybujałego egotyzmu, a także z powodu opętań. Długotrwałe ćwiczenie się w kierunku wypełniania Woli Bożej, życia zgodnie z prawami i zasadami Niebios Królestwa Boga to jak najbardziej pomocne, życiowe praktyki! Ludziom zwykle jest łatwiej skupić się na szczycie głowy, w obszarze Guru-Ćakra, a także tuż ponad głową, gdzie leży lotos o 960 płatkach Duszy, Wyższej Jaźni.

Pracuje się z obszarem siódmym, z przestrzeniami Trójlotosu w ten sposób, że wszystkie subtelne energie, jakie mają w nim siedzibę są doprowadzane do odpowiednich miejsc w lotosach leżących wewnątrz ciała. Jest to praca głęboko alchemiczna i bardzo subtelna, wymagająca ogromnej wiedzy i praktyki, szczególnie o wibracjach dźwięku oraz o kanałach wewnętrznej energii. Ćakramy ponad głową to zbiorniki i transformatory subtelnej energii duchowej, która jest zlewana wzdłuż subtelnych Nādîs (Strumieni) do płatków i ośrodków wnętrza ciała. Nauka wymaga tu opanowania kilkudziesięciu intensywnych praktyk przewodzenia energii oraz około tysiąca specjalistycznych ćwiczeń duchowych. Mamy trzy stopnie pracy, a starożytna Laya Yoga z krainy Śang-Śung zwie te schodki piramidy odpowiednio metodami Sthulla-Kriyā, Sukszma-Kriyā i Laya-Kriyā, gdzie Sthulla dotyczy rozmaitych rytuałów i ceremonii o ezoterycznym charakterze!

Mandala znana jako Matrika, czyli 50 liter, głosek alfabetu mowy niebios, Devanagari, Sanskrti, to 50 wibracji pierwszego wieńca Lotosu Sahasrara, Dala dźwięków od ‘A’ do ‘Ksza’! Kontemplowanie sylab alfabetu, ich wibrowanie i nucenie, połączenie z odpowiednim obiegiem Nādî, kanałów subtelnej energii Duszy, to właściwe wyczucie użycia elementu Matriki do pracy nad wyższym rozwojem duchowym w związku z Trójkoroną! Bardzo ciekawie jest jednak opisywany Lotos 960 (972) płatków, między innymi jako 81x12, czyli 81 pąków po 12 płatków, gdzie Guru-Ćakra opiera się na szczycie głowy. Dolna Korona przypomina w ten sposób krzak winogron z jego kiściami owoców, co jest znanym symbolem. Ogólna liczba płatków Trójkorony, włącznie z małymi lotosikami Bindu, to mniej więcej 3000 energetycznych jakości, węzłów czy płatków, akurat tyle, ile nocą, w bezchmurną ciemną noc koło Nowiu Księżyca widać gołym okiem gwiazd na Nieboskłonie.

Skupianie wszystkich energii, światła gwiazd około Nowiu, to praktyka łączenia się z kosmiczną świadomością, z przesłaniem, jakie płynie od systemów gwiezdnych, jakie tylko są widoczne na niebie ponad głową. Kopuła czaszki odzwierciedla kształt sklepienia niebieskiego w miejscu urodzenia, subtelnie tworząc lokalne jakości ludzkich społeczności. Nie ma możliwości rozwoju Korony bez znajomości energii gwiazd widocznych nocą wokoło miejsca zamieszkania! To czucie i znajomość ważniejszych gwiazd i ich wpływu wskazuje na budzenie się Duszy w kierunku kosmicznej świadomości lotosu Korony. Tradycyjny nowicjat w organizacji duchowej, zakonnej, polegający na spędzeniu przynajmniej 1000 dni w bezpośredniej obecności Śrî Guru, Duchowego Mistrza-Przewodnika to zwyczajny, inicjacyjny czasokres na pobłogosławienie Lotosu Korony.

Ideały duchowe takie jak Paramātman czy Parampurusha, Najwyższa Dusza, Najwyższy Duch odnoszą się do lotosów Trójkorony. Śiwa Maheśwara, Najwyższy Król to określenie Boga, imię Boga w lotosach Korony. Boska Para Rodzicielska, Strażnicy Woli Niebios odzwierciedlają się jako Moryah i Menāka w dolnym lotosie Korony o 960/972 płatkach. Ścieżka Morya wiąże się z Koroną 81 gron czy pęków płatków, acz piękno lotosu polega na jego wibracyjnym uporządkowaniu, bo praca w cyklu smoczym obejmuje około 20 lat, a w każdym kolejnym roku 12 kolejnych płatków, co daje 240 energii rozbudzonych w cyklu smoczym, a cztery takie cykle to 80 lat życia i 960 pobudzonych twórczo płatków. Ścieżka Vajrasattva (Wadźra-sattwa) Czohan Moryah nawiązuje do tego rodzaju obiegu energetycznego wyznaczanego przez dolny lotos Korony tuż ponad głową, najmocniej związany z Guru-Ćakrą jako swoją podstawą, Bindu.

Praca z siódmym obszarem systemu lotosów to praca nad przekraczaniem wszelkich ograniczeń, ale też jest to praca wyrzeczenia i renuncjacji, głęboka Samnyāsa pod kierunkiem Śrî Guru. Tylko osoby zdolne do trwałej, wiecznej więzi z Guru mogą być poważniej wtajemniczone w praktyki i nauki Sahasrara-Ćakra! Zniknięcie ego, osobistej jaźni, to zwykle początek praktyki, a jest to zniknięcie ego i połączenie się w służbie Guru, totalne oddanie i poświęcenie, co ma cztery stopnie, a wcale nie jest łatwe! Trójkąt jest wierzchołkiem ku górze, równoboczny, z OKIEM w środku jako wyższe Oko Boga, Oko Nieba jest starym symbolem wymagającym skupienia i długiej praktyki. Odczuwamy Trójkąt i Oko ponad głową, a Oko jest w istocie Słońcem. Czuwanie na szczytach gór pozwala na swobodny dostęp kosmicznych promieni do płatków lotosów Trójkorony! Istnieje wiele praktyk, symboli, mantr i ćwiczeń, które poruszają system Korony, praktyki z Moryah i Menāką także do nich należą, bo to duchy Dobrej Woli i Mocy Bożej strzegące tajemnic himalajskiej Loży Świętych Mistrzów Duchowej Hierarchii czuwającej w imieniu Boga, Śiva nad rozwojem duchowym ludzkości.

Niech światło i błogość Anioła Słońca zawsze jest z Tobą!

OM AIM NAMAH!

Lotos Korony odmierza Tysiąclecia
Lotos Guru – podstawowy wieniec Boskiego Dnia Korony!
Lotos Tysiąclistny to Kwiat Dnia Boga trwającego Millenium!